Vandaag een dag van uitersten, nu ik zo op de bank zit realiseer ik me pas hoe intensief deze dag was. Intensief wat emoties betreft. Mooie mensen ontmoet. Kwetsbare medewerkers gezien. Allen met passie voor de gehandicaptenzorg. Zo divers, zo anders. Ik start met een medewerker die de ervaringsroute bij een ROC wil aangaan,. Vandaag het intakegesprek. De ingevulde quickscans worden besproken. Ik zit ernaast en luister vol bewondering. Deze medewerker vertelt en het voelt zo vertrouwd. Ik heb beeld bij haar beleving. Trots dat ik erbij ben, trots op haar passie. Zij komt er wel.
Ik vervolg mijn weg met een leerling. Ze gaat kennismaken op een mogelijke nieuwe locatie om haar BBL opleiding te vervolgen.
We zitten naast elkaar. De collega van de locatie zit tegenover ons. De leerling luistert, stelt vragen en kijkt. Ik zie haar stralen. Ze is blij verrast. Heel anders dan de vorige locaties. We gaan stap voor stap verkennen. De collega laat haar de woning zien. Het smaakt naar meer. Voorzichtig optimistisch. Volgende week een paar uur meedraaien. Ik ben wel benieuwd.
Ik vervolg mijn weg naar een andere leerling. De deur gaat open. Enne, zeg ik. Niet goed hoor ik de leerling zeggen. Dat is ook de reden van het gesprek. Sterk in de praktijk. Zeker passie voor de bewoners. De opleiding is de hobbel. Het lukt nu niet. Beloftes nakomen is een brug te ver. De stilte tijdens het gesprek zegt veel. Stilte die we doorbreken. We gaan stoppen met de opleiding. De leerling had wel gerekend op dit bericht. We denken mee in hoe verder? Nieuw huiswerk voor de toekomst. Eerst laten bezinken.
Ik vervolg mijn dag om een verslag van het gesprek te maken. Dat ontvangt de leerling vandaag nog.
Een dag van uitersten. Dat is de wereld van zorg, het leven van de coördinator stage en praktijkleren.
Een bewogen dag, wel met tevredenheid. Eén dag van zichtbaarheid.
Reactie plaatsen
Reacties