Mijn passie had even pauze. Pauze vanwege mantelzorgtaken die toenamen. En daarmee ook het afscheid nemen van een dierbare oom. Samen met mijn vriend, waren we, net als bij zijn vrouw, aanwezig op het moment dat hij het leven mocht loslaten. Een periode met impact, met emotie en dankbaarheid. En nu ruim twee maanden verder, is er het besef van het is echt voorbij. Op zondagavond geen frietjes meer samen eten, voetbal kijken en stil zijn. Als mantelzorger was ik weer even terug in de tijd van mijn werk in de thuiszorg. Achter deze vertrouwde voordeur werd lief en leed gedeeld. Hield ik onze oom gezelschap tijdens de laatste nacht in zijn eigen huis, reed ik met de ambulance mee, op weg naar het Hospice. Ik kijk met respect terug op het gesprek dat de jonge zorgverlener in de ochtend van afscheid nemen thuis, met onze oom voerde. Respect dat hij zo dichtbij kwam met zijn woorden, zijn stiltes. Aandoenlijk en zo professioneel. Dat maakt deze zorgverlener een topper. De stem van mijn oom brak, toen hij de broeder bedankte. Mijn hart brak bij het toehoren.
Reactie plaatsen
Reacties