Het is vrijdagochtend. Ik ga om 9.00u naar een locatie toe om een geslaagde BBL leerling de attentie te overhandigen. Het is meer dan de cadeaubon die hij krijgt. De stevige handdruk, de brede glimlach, het dank je wel. Heel wat energie heeft het gekost. Niet alleen van de leerling, zeker ook van de werkbegeleider. En van mij! Vele mails, appjes en telefoontjes. We moesten de druk blijven opvoeren. Geef nooit op, Bij elk contactmoment wederzijds respect. Je zou denken ga je nu niet te ver! Ik durf te stellen bij deze leerling niet. Ik zie zijn passie, zijn inzet en enthousiasme. Ik zie zijn strubbelingen op en met school. En toch respect voor de wijze waarop hij is doorgegaan. Hij heeft het gewoon. De bewoners komen binnen, terwijl ik een kop koffie drink. De sfeer is ontspannen, tijd voor een grapje en tijd voor de huisregels. Ik zou me hier wel thuis kunnen voelen. Stilaan ga ik verder. Ik bedank de leerling en werkbegeleider voor hun inzet. En voor het geduld met mij! Soms moet je loslaten en soms toch dat extra zetje geven. Maatwerk zou ik zeggen. En dat is mensenwerk, ook vanuit mijn positie gezien. Mijn vrijdag was al om 9.00u geslaagd.
Reactie plaatsen
Reacties